Vestiaire juffrouw

Dat Ferdinand Erfmann (1901-1968) hield van volslanke vrouwen, is in zijn hele oeuvre terug te zien. Deze persoonlijke seksueel-esthetische voorkeur kwam in de jaren 20 samen met de internationaal opkomende herwaardering van een klassieke, monumentale en heldere vormentaal in de kunst. Dat resulteerde bij Erfmann in een hoogst eigen, naïeve stilering. Ondanks allerlei kunstopleidingen cultiveerde hij deze schijnbaar eenvoudige schilderstijl. Zo besteedt hij weinig aandacht aan perspectief, anatomie of stofuitdrukking. Ook geeft hij zijn figuren uitdrukkingsloze gezichten, legt op alle compositieonderdelen evenveel nadruk en ontwikkelt een heel eigen kleurenpalet. Vestiaire Juffrouw past uitstekend binnen het oeuvre van Erfmann waarin de wereld van het (straat-/muziek)theater en cabaret veelvuldig voorkomt. Achter de klapdeurtjes van haar domein is deze dame deel van een ander theater, het tragikomisch theater van de buitenstaander. Een levensgevoel dat Erfmann kende; de kunstenaar klaagde meermaals dat hij miskend werd, zelfs toen hij financieel succes boekte. Erfmann schaamde zich voor zijn neiging tot travestie en was zich pijnlijk bewust van zijn outsider-positie in de maatschappij als gevolg van zijn ‘excentrieke’ voorkeuren. Langdurig bruikleen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.