Stilleven met groene kool

Jan van Tongeren (1897-1991) blonk uit in stofuitdrukking in zijn schilderijen. Toch kreeg hij op de Rijksnormaalschool in Amsterdam alleen tekenlessen: het schilderen leerde hij zichzelf. De gladde, verfijnde manier van schilderen en het bijna fotografisch realistisch weergeven van verschillende materialen sloten aan bij het neorealisme. Van Tongeren werkte aanvankelijk impressionistisch. ‘Maar op een gegeven moment was het mijn sfeer niet meer. [...] Het werk van Raoul Hynckes, een Dick Ket, Pyke Koch, Carel Willink bekoorde me meer. Die intensiteit van hun werk, dat intrigeerde me.’ In Stilleven met groene kool kijk je schuin bovenop de voorwerpen. Dit ongewone gezichtspunt is typerend voor deze periode in de beeldende kunst en werd ook toegepast in film en fotografie. Deze schuine (hoge) invalshoek zien we ook in sterke mate terug in het werk van Van Tongerens vriend en collega-schilder Dick Ket (1902-1940). Daarnaast zijn de verschillende texturen in dit stilleven bijna tastbaar: de glazige, bijna transparante ui links, het gekreukte krantenpapier en het damasten tafelkleed met scherpe vouwen, allemaal tot in perfectie uitgewerkt.