Koekje in de thee II

Co Westerik (1924-2018): ‘Voor mij is beeldende kunst toch een soort theater. Het doek is een soort bühne, waarbinnen je die voorstelling zo dramatisch mogelijk laat plaatsvinden. […] Iets kan met een enorme technische virtuositeit zijn gemaakt, zodat je niets anders kunt zeggen dan: dat is knap gedaan. Maar dat is een dooddoener, dat is niet genoeg. Het onderwerp kan heel banaal zijn, een koekje, maar dat koekje kan interessant worden door de ingreep die je erop toepast. Dat is het drama, de ingreep in de natuur, waardoor je met je oog aan dat koekje blijft hangen.’ Het koekje bleef hem boeien: dit is de tweede versie. De onderwerpen van Westerik zijn op de werkelijkheid gebaseerd, maar niet altijd natuurgetrouw weergegeven. Hij creëert een geheel eigen figuratieve wereld met bijvoorbeeld abrupte afsnijdingen van het beeldvlak of enorme uitvergrotingen zoals bij dit koekje. Daardoor blijft verdere context of omgeving vaak onduidelijk, ook omdat het perspectief niet altijd klopt. De stofuitdrukking is niet heel precies: gladde en ruwe materialen hebben vaak een soortgelijk ondefinieerbaar oppervlak. Desondanks weet Westerik de ‘huid’ van de dingen goed te treffen. In zijn kleurenpalet spelen huidkleurige tinten een grote rol.