Portret mej. V.

In de eigentijdse recensies van het werk van Hubert van Hille (1903-1983) werd steevast zijn meesterschap in kleurgebruik benoemd. Kijkend naar de blauwen in de japon, het hoedje en het gordijn in dit portret zie je waarom. De hemelsblauwe tinten hebben elk hun uitgesproken karakter maar staan toch in balans met elkaar. En kijk eens hoe ze contrasteren met de bruine strook links! Van Hille werd geboren in Nederlands-Indië en woonde vanaf 1911 in Zutphen. Hij studeerde eerst rechten voordat hij aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag les nam en legde zich vanaf zijn 29ste volledig toe op het schilderen. De beroemde kunstpedagoog H.P. Bremmer (1871-1956) drukte hem eens op het hart: ‘Je moet het als schilder niet zoeken in interessante onderwerpen, je moet iets eenvoudigs nemen en daar iets van maken dat de moeite waard is.’ Aan deze woorden heeft Van Hille zich gehouden: hoewel zijn stijl varieerde van realisme tot een los pointillisme en zelfs de volledige abstractie, bleven zijn onderwerpen altijd alledaags en dichtbij huis. Dat had deels een praktische noodzaak: door een hersenvliesontsteking raakte hij al jong mindervalide, waardoor hij aan huis gekluisterd was. Hij maakte talloze portretten en stillevens en stadsgezichten vanuit zijn raam.