Bust I

Arnout Killian (1969) kiest vaak voor de verstilling in zijn schilderijen. Verlaten kantoren en straten en levenloze mannequins behoren tot zijn virtuoos geschilderde onderwerpen. Hoewel mensen vaak afwezig zijn in zijn werk, beeldde hij hier wel een vrouwenlichaam af. Maar of er nu echt leven in het werk zit... De huid is onmiskenbaar die van een levend persoon, maar door de voorstelling bij de hals af te snijden en de aandacht op de kleding van de vrouw te leggen, toont Killian ons misschien toch eerder een paspop zoals hij die wel vaker schildert. Mogelijk is Killian geïnspireerd door Sigmund Freud (1856-1939). De beroemde Weense psychoanalyticus schreef in 1919 het invloedrijke essay Das Unheimliche, waarin hij het gevoel van ongemak theoretiseerde. Het unheimliche komt volgens Freud sterk terug in objecten waarvan we niet zeker weten of ze levend of levenloos zijn. Killian beweegt zich in zijn oeuvre in deze uncanny valley - zoals het unheimliche tegenwoordig ook vaak wordt genoemd - en schildert voorstellingen met elementen die het midden vinden tussen leven en levenloosheid.