Bram

Op het eerste gezicht lijken de portretten die Annemarie Busschers (1970) maakt, enorm grote foto’s. Pas als je dichterbij komt, tot op de ‘huid’ van het portret, slaat de twijfel toe: het is virtuoos handwerk in een uiterst fijne, tekenachtige en gemengde techniek. Wie goed kijkt ziet dat er ook wol is gebruikt in het jasje. Busschers portret van Bram is een ode aan haar vader, die model stond. Busschers legt in haar werk vaak de nadruk op de huid van haar modellen. Op foto’s bestudeert ze het verouderingsproces: texturen, tinten, moedervlekken, littekens, groeven en aders worden in het eindresultaat bewust benadrukt en uitvergroot. Voor Busschers is veroudering een boeiend proces waarvan ze de eigenheid en schoonheid wil laten zien. Ze beeldde haar vader dan ook ouder af dan hij in werkelijkheid op dat moment was. Dit zogeheten verisme (kunststroming waarin een koele weergave van de werkelijkheid centraal staat) is het tegenovergestelde van de eeuwenlange traditie van verfraaiing en idealisering in de portretkunst. In haar latere werk probeert Busschers ook onder de huid van haar modellen te kruipen en verwerkt ze persoonlijke, mentale en psychologische imperfecties in haar portretten.