Zelfportret

Dick Pieters (1941) beeldt hier niet alleen zichzelf af: op zijn schouder zit een monsterachtig wezentje. Pieters haalt zijn inspiratie voor deze fantasiefiguren uit de natuur. Hij verzamelt bijvoorbeeld gedroogde muisjes en andere kleine dieren, vanwege de schoonheid van het verval: ‘De wetenschap dat je uiteindelijk zult sterven, vreet aan je’. Dit zelfportret is niet het enige werk waarvoor Pieters zichzelf als model gebruikt. Voor de meeste mannenfiguren gebruikt hij zijn eigen lijf als voorbeeld voor houdingen en uitdrukkingen. Hij laat namelijk liever geen anderen in zijn atelier toe als hij aan het werk is. Zijn vrouw is de enige die wel model mag staan. Zij is te herkennen in de meeste vrouwen op zijn schilderijen. Pieters volgde een jaar de opleiding aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Antwerpen, maar besloot toen zichzelf het vak verder aan te leren. Hij gebruikt een ongelooflijk fijne – en dus arbeidsintensieve – stippeltechniek in soms wel acht lagen; een schilderij kost hem maanden. Hij begint met donkere kleuren en brengt daarna steeds lichtere verflagen aan.