Rustende Venus

Carel Willink (1900-1983) portretteerde al zijn huwelijkspartners en liet de vier dames ook poseren voor schilderijen met een verhalende of allegorische (symbolische) betekenis. Wilma Jeuken (1905-1960), Willinks tweede vrouw, figureert het vaakst in zijn werk. Met haar was hij ook het langst getrouwd. Voor Rustende Venus was Wilma het model. Venus, de godin van de liefde en de schoonheid, is door de eeuwen heen verbeeld door talloze kunstenaars. Willinks versie verwijst naar de vroege 16de-eeuwse Italiaanse traditie, waarin het vrouwelijk naakt in volle glorie en verleidelijk werd afgebeeld. Liefst in een verleidelijk landschap, zoals bijvoorbeeld Titiaan (1488/90-1576) en Giorgione (1473-1510) dat deden. Toch ligt Wilma niet comfortabel op een doek of in mals gras gevlijd; ze leunt ongemakkelijk achterover op een schrale bodem. En ze is eerder een tanige sportvrouw dan een weelderige 16de-eeuwse Italiaanse godin die de beschouwer wil verleiden; ze kijkt ons niet aan. Met zijn schilderij lijkt Willink ironisch commentaar te geven op de klassieke voorstelling van Venus als het summum van erotische aantrekkelijkheid. Met een waaierpenseel zette de kunstenaar in één streek de kleine witte lijntjes op de beenpartij neer.