De weefstoel van Mien

Voorwerpen gepresenteerd als personages spelen in het werk van Hermanus Berserik (1921-2002) een grote rol. Hier is dat de weefstoel van Mien, zijn vrouw. Als toeschouwer sta je als het ware in de kamer en kun je de draad bijna oppakken. De houten constructie waarin het weefgetouw zit, wordt op de voorgrond ‘afgesneden’ door het beeldvlak. Dit trucje gebruikte Berserik vaker: een op de voorgrond geplaatst onderdeel als ‘drempel’ naar de rest van de voorstelling. Dat geeft diepte, ook de lamp heeft dat effect. De omlijsting van de weefstoel vormt een prachtig doorkijkje in de compositie. Daar staan verschillende weefattributen, op de deur in de achtergrond hangen twee kunstwerken. Het onderste is een kopie van een schilderij van de Franse schilder Odilon Redon (1840-1916), Stilleven met citroen en paprika, in 1977 gekocht door Kunstmuseum Den Haag. Berserik heeft het daar waarschijnlijk gezien. Het paarsblauwe weefsel valt op naast de overige gedekte kleuren; het lijkt wel een abstract schilderij en is typisch voor Berseriks werken uit die tijd. Deze vorm van abstractie heeft Berserik mogelijk geleerd van kunstenaar Rein Draijer (1899-1986), een van zijn leermeesters aan de Haagse Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten.